बुधवार, २६ जुलै, २०१७

राईट एज्युकेशनची गरज

     तंत्रज्ञानाच्या वाढत्या वापरामुले पुढील काही वर्षांत सध्याच्या नोकर्यांचे प्रमाण खूप कमी होणार आहे. यामुळे कौशल्याधारित आणि भविष्याचा वेध घेत नवीन रोजगार मिळवून देणारे शिक्षण आजच्या विद्यार्थ्यांना द्यावे लागणारे आहे. आता शिक्षणाच्या हक्काकडून (राईट टू एज्युकेशन) योग्य शिक्षणाकडे (राईट एज्युकेशन) जाण्याची नितांत गरज निर्माण झाली आहे. शासनाने वेळीच पावले ओळखून अभ्यासक्रमात बदल करण्याची आवश्यकता आहे. खरे तर आता शिक्षणाची व्याख्या बदलली आहे. शिक्षण हेच भविष्य असले तरी तंत्रज्ञानामुळे समाजजीवनात होत असलेल्या बदलांच्या अनुषंगाने शिक्षण पद्धतीत बदल करण्याची गरज आहे. आपल्या शिक्षणपद्धतीमध्ये अजूनही घोकंपट्टी होते आहे. आपले शिक्षण अजूनही शिक्षक केंद्रीच आहे. ते विद्यार्थीकेंद्रीत व्हायला हवे आहे. विद्यार्थ्यांना न्यानार्जनासाठी विचारप्रवृत्त करणे महत्त्वाचे आहे. विद्यार्थी,महिला, समाज आणि राष्ट्रकेंद्रित विचार करून शिक्षण पद्धतीकडे पाहावे लागणार आहे. त्यासाठी शिक्षणामध्ये नाविन्यपूर्ण प्रयोग करण्याची आवश्यकता आहे. त्याचबरोबर शिक्षकांसह समाजाच्या मानसिकतेतही बदल घडवावा लागणार आहे. शिक्षण हक्कापासून आता आपल्याल योग्य शिक्षणाकडे वाटचाल करावी लागणार आहे.
     तंत्रज्ञानामुळे रोजगाराच्या संधी कमी होऊ लागल्या आहेत. परदेशात नोकर्यांवर कुर्हाड चालवली जात आहे. रोबोटसारखी उपकरणे माणसांचे काम करत आहेत. सध्याच्या घडीला 20 ते 25 टक्के नोकर्यांवर पाणी सोडावे लागले आहे. त्यात दिवसेंदिवस वाढ होत जाणार आहे. आपल्या भारतात तर भविष्यात तब्बल 55 टक्के नोकर्या कमी होण्याची शक्यता आहे. यंत्रांचा वापर अधिकाधिक वाढणार असल्याने त्यानुसार कौशल्य आत्मसात करावी लागणार आहेत.त्याचा विचार शासन, शिक्षणतज्ज्ञ, महाविद्यालये आणि समाज यांनी करावयाचा आहे. भविष्याचा वेध घेत तशाप्रकारची कौशल्ये शिक्षणस्तरावर आखली जायला हवीत आणि ते शिक्षण विद्यार्थ्यांना मिळायला हवीत. यासाठी शासनाने वेगाने पावले उचलण्याची गरज आहे. शाळा-महाविद्यालयांना, तंत्रशिक्षण,कृषी या सर्व क्षेत्रात विद्यार्थ्यांना पुरक अशी साधने उपलब्ध व्हायला हवी आहेत.म्हणजे आपल्याकडच्या शिक्षण संस्था या परिपूर्ण असायला हव्या आहेत.
     शिवाय शिक्षणाला दैनंदिन जीवनाशी जोडण्याची गरज आहे. अनेकजण पदवी घेऊन बाहेर पडत आहेत.पण त्यांना नोकर्या मिळत नाहीत. त्यासाठी अभ्यासक्रमात आवश्यक बदल करून त्यात लवचिकतता आणावी लागेल. तसेच संशोधक, विविध शाखांमधील संवाद वाढविण्याची गरज आहे.



सापाविषयीचे गैरसमज दूर करा

    आज सकाळीच साप गारुड्याची एक महिला एक टोपली घेऊन दारात आली. त्यात साप होता. नागाला दूध पाजा माय,पुण्य लागंल. असं काही बाही म्हणत दारात थांबली.तिच्या टोपलीतला साप अगदी मरणाला टेकला होता. आता ती दोन-तीन दिवस आपल्या टोपलीत ठेवून घरोघरी फिरणार होती आणि सापाला दूध, पैसे आणि स्वत:ला लुगडं,पातळ म्हणजे साडी मागत फिरणार होती. साप काही दूध पिणार नव्हता.पण ते दूध तिच्या संसाराला उपयोगाला येणार होतं.सापाच्या जिवावर तिचे तीन-चार दिवस घर चालणार होते. अलिकडेच जागतिक सर्पदिवस साजरा झाला. मात्र तो कुणी साजरा केल्याचं ऐकलं नाही की वाचलं नाही. आता नागपंचमी आली आहे. यादिवशी आपण त्याची पूजा करतो.त्याला दूध पाजतो. इतर वेळी दिसला की,मात्र त्याला मारायला बघतो. वास्तविक साप आपल्या शेतकर्याचा मित्र आहे. त्याच्यामुळे निसर्ग संतुलन राहण्यास मदत होते. त्याला वाचवण्याची गरज आहे. घरात-दारात अथवा अन्य कुठला दिसला तर त्याला मारू नका. त्याला जिवंत पकडून लांब रानात सोडत चला.खरे आपल्या देशात साप वाचवण्याची मोहीम राबवण्याची गरज आहे.

     आपण नागपंचमी सोडली तर साप दिसला की, त्याला ठेचायचे,हा एकमेव एककलमी कार्यक्रम करतो. आपण तो कोणत्या जातीचा,विषारी की बिनविषारी असला विचारच करत नाही. त्याला यमसदनाला पाठवण्यासाठी सज्ज होतो.जतसारख्या ठिकाणी साप-गारुडी समाज आहे. शहरातले काही सुशिक्षित लोक साप दिसला की त्यांना बोलावून घेतात. ही मंडळी साप पकडून राना-वनात सोडतात. सर्पमित्रदेखील हेच काम करतात. सापाविषयी कळवळा असलेली किंवा जागरूक माणसे याबाबत दक्ष असतात. मात्र सगळीकडेच असे होत नाही. त्यामुळे सर्पाविषयी मोठ्या प्रमाणात जागृती करण्याची गरज आहे. तो वाचला पाहिजे, यासाठी सर्व स्तरातून प्रयत्न झाले पाहिजेत.
नाग आणि सर्पांविषयी आपल्याकडे अनेक दंतकथा आहेत. ठिकठिकाणी नागाची मंदिरे आहेत. दरवर्षी नागपंचमीला त्याची पूजा केली जाते. यादिवशी अगदी भक्तीभावाने महिला भाऊराया म्हणून त्याची पूजा करतात. त्याला हळद-कुंकू वाहतात.दूध पाजतात. पण याच गोष्टी त्याच्यासाठी जीवघेण्या ठरतात. कारण आजकाल हळद-कुंकू तयार करताना त्यात केमिकलचा वापर करतात. त्याचा त्रास नागाला किंवा सापाला होतो. मानवी शरीरालादेखेल मोठे घातक आहे. हळद-कुंकू लावलेल्या ठिकाणी खाज सुटणे, जखम होणे असे प्रकार आपण ऐकले आहेत,पाहिले आहेत. त्यामुळे सापाच्या नाका-तोंडात हळद-कुंकू गेल्यास त्याला ते बाधते. नाग दूध पित असला तरी त्याला ते पचत नाही.त्याच्या शरीरात ऊधाच्या गाठी होतात आणि तो पंधरा दिवसात मृत्यू पावतो, असे आपले सर्पमित्र सांगतात.
     सांगली जिल्ह्यातल्या बत्तीस शिराळ्यात जिवंत सापांचा खेळ खेळला जातो. मात्र अलिकडे न्यायालयाने या खेळाला आणि जिंवत नागाची पूजा करण्यास बंदी घातली आहे. सध्या यावर बरीच चर्चा आहे. पण प्रशासन आपल्या मतावर ठाम असल्याने बत्तीस शिराळ्याला नागपंचमीला होणारी गर्दी कमी होऊ लागली आहे. नाही तर यादिवशी सापाचा खेळ आणि त्याची पूजा करायला शिराळ्यात प्रचंड गर्दी असायची.पण काही मंडळे असा खेळ करण्यासाठी पंचमीच्या अगोदर पंधरा दिवस साप पकडण्याची मोहिम सुरू करतात. त्यामुळे सापांचे हाल थांबलेले नाहीत.
     जगभरात जवळपास 3 हजार 400 च्यावर सापाच्या विविध जाती आहेत. आपल्या भारतातदेखील 300 ते 400 सापाच्या जाती आढळतात. मात्र यातले फारच थोडे साप विषारी असतात अन्य बाकी साप सगळे बिनविषारी असतात. परंतु, आपल्यातील माणसे पुढचा-मागचा विचार न करतातच. त्याला दिसताच ठेचून टाकतात.साप चावला तर अघोरी उपचार करून घेतो किंवा दवाखाना गाठतो. बिनविषारी साप असला तर त्याचा फारसा त्रास होत नाही.मात्र विषप्रतिबंधक लस टोचण्याचा डॉक्टरांना आग्रह करतो. परंतु, चावा घेतलेला साप बिनविषारी असेल अ प्रतिबंधक लसीचा आपल्या शरिराला धोका निर्माण होतो. त्याची रिअॅक्शन होऊन त्याचा त्रास व्हायला लागतो. दंश करणारा साप बिनविषारी असेल तर त्याच्या चाव्याने शरिरावर रक्त बाहेर येते. मात्र तो साप विषारी असल्यास शरीरावर दोन काळे टिपके दिसू लागतात. तो भाग सुजू लागतो. त्यामुळे तात्काळ उपचार घ्यावेत. आज नागपंचमी आहे. त्याची पूजा करा. मात्र त्याला वर्षभरात कधी दिसला तर मारायला जाऊ नका. त्याच्या संवर्धनासाठी प्रयत्न करा. समज-गैरसनज दूर करून सापांविषयी वस्तुनिष्ठ माहिती समजून घ्या आणि त्याला वाचण्यासाठी प्रयत्न करीत राहा. त्याची राखण केल्यासच खर्या अर्थाने त्याची पूजा केल्यासारखे होईल. पर्यावरण वाचवायचे असेल तर साप वाचला पाहिजेप्रत्येक घरातल्या प्रत्येक सदस्याने आपण सापाला मारणार नाही, अशी शपथ या नागपंचमीच्या निमित्ताने घ्या.

रविवार, २३ जुलै, २०१७

स्वत:चं भविष्य स्वत: लिहा आणि यशस्वी व्हा

     आजकाल आपण कित्येक माणसांच्या यशाच्या कथा ऐकत असतो. दुर्दम्य इच्छाशक्ती, मेहनत आणि काही तरी करून दाखवण्याची जिद्द या बळावर अनेकांनी प्रचंड असे यश आपल्या जीवनात मिळवले आहे. अशी एक कथा एका शेतमजूर महिलेची आहे. ही महिला दिवसभर शेतात राबत होती. चार पैसे मिळवत होती. पण हीच शेतमजूर महिला पुढे एका आयटी कंपनीची यशस्वी सीईओ बनली. शेतात राबणारी महिला मजूर एखाद्या आयटी कंपनीची सीईओ बनू शकेल असे कुणाला स्वप्नातदेखील वाटणार नाही. पण असे उदाहरण आपल्या देशात, आपल्या मातीतच  घडले आहे.ज्योती रेड्डी या गरीब युवतीने आपले भाग्य स्वत: लिहिले. ती दिवसभर शेतात राबून पाच-पन्नास रुपये कमवत होती. पण आज ती की सॉफ्टवेअर सॉल्यूशन्स या आयटी कंपनीची सीईओ म्हणून ओळखली जाते. आज देश-परदेशात नावलौकिक आहे.
     ज्योतीचा जन्म वारंगल या छोट्याशा गावात एका गरीब कुटुंबात झाला. लहानपणीच तिच्या आईचे देहावसान झाले. आईविना पोरके पोर तिचे काय होणार? पण तिच्या घरच्यानी तिला अनाथालयात सोडले. कारण तिने आपले शिक्षण पूर्ण करावे. ती दहावीची परीक्षा चांगल्या गुणांनी उत्तीर्ण झाली. पण गरिबीमुळे तिला शिक्षण अर्ध्यावरच सोडून द्यावे लागले आणि शेतात कामाला जावे लागले. दहावी झाल्यावर अवघी 16 वर्षांची असतानाच तिला बोहल्यावर चढावे लागले.मात्र तिचा नवरा हा तिच्यापेक्षा कितीतरी वयाने मोठा होता. लग्न झाल्यावर अवघ्या दोन वर्षात म्हणजे ती 18 वर्षाची होईपर्यंत दोन मुलांची आई बनली. राबराबूनही घरगाडा चालवणे मुश्किल झाले. या सततच्या आर्थिक तंगीमुळे घरात वारंवार खटके उडायला लागले. वाद व्हायला लागले. मात्र ती हताश झाली नाही. तिने शिकायचं ठरवलंतिने निश्चय केला की, आपल्या मुलांचा सांभाळ चांगल्या प्रकारे करायचा.त्यांना शिकवायचे. चांगला माणूस घडवायचे.ती शेतात राबतच शिकत राहिली.
     पहिल्यांदा ती बीए पास झाली. नंतर पोस्ट ग्रॅज्युएट डिग्री मिळवली. या दरम्यान तिने कॉम्प्युटर कोर्स जॉइन केला. यानंतर ती 2000 मध्ये आपले  भविष्य बनवायला  युएएसला गेली. तिथे तिने पडेल ती कामे केली. गॅस स्टेशनमध्ये, बेबी सिटर म्हणून तर कुठे व्हिडिओ शॉपमध्ये कामे केली. याच दरम्यान  तिने आपल्या कंपनीची सुरुवात केलीआपल्या कष्टाच्या,जिद्दीच्या, विश्वासाच्या जोरावर आणि काही तरी करून दाखवण्याच्या इच्छेमुळे रात्रंदिवस काम करून आपली  कंपनी नावारुपाला आणली. मग काय तिने मागे वळून पाहिलेच नाही. ती सतत काम करत राहिली. आज तिची देशात, जगात आपली अशी वेगळी ओळख आहे.



शनिवार, २२ जुलै, २०१७

श्रीमंत असूनही पैशाचा करतात सदुपयोग

     आपल्यातले बरेच लोक विचार करतात की, श्रीमंत बनल्यावर माणसे पैसा पाण्यासारखा खर्च करतात. वाट्टेल तशी चैनी करतात.कसंही वागतात. पण तसं नसतं. जगातले सगळ्यात श्रीमंत लोकदेखील अगदी विचार करून पैसा खर्च करतात. त्यामुळे त्यांच्या अशा चांगल्या सवयी आपणदेखील अंगी बाणगायला हव्यात. यातून आपणदेखील काही तरी घ्यायला हवे.
1.ते साध्या घरात राहतात आणि सामान्य कार चालवतात
      बहुतांश सुपर-रिच माणसे पैशाचे प्रदर्शन करत नाहीत. आपल्याला लागेल तेवढेच खर्च करतात. साध्या घरात राहतात. सामान्य कार चालवतात. इकॉनॉमी क्लासमधून उड्डाण करतात. ऑरेन बफेट आणि ऑर्लोस स्लिम किती तरी वर्षांपासून जुन्या घरात राहतात. अजीम प्रेमजी फोन एस्कॉर्ट गाडी चालवतात.
यातून आपल्याला बर्याच गोष्टी शिकण्यासारख्या आहेत. जर तुम्ही ईएमआय अफोर्ड करू शकत नसाल तर कर्ज काढून  घर घेऊ नका. हाऊसिंगसाठी 40 टक्क्यांपेक्षा अधिक खर्च करू नका. मग ते कर्ज असो किंवा भाड्याने असेल. आपल्या उत्पन्नाच्या 5 टक्क्यापेक्षा अधिकचा हिस्सा कार लोनसाठी खर्च करू नये. आपले सोशल स्टेटस राखण्याच्या चक्करमध्ये वायफट खर्च करू नका.
2. ते कपडे,चपला आणि खाण्या-पिण्यावर खर्च कमी करतात
     नेहमी स्मार्ट श्रीमंत लोक डिझाइनर कपडे, ब्रांडेड चपला-बूट आणि अक्सेसरीज खरेदी करण्यापासून दूर राहतात. ते अशा गोष्टींवर अधिक खर्च करतात, ज्या गोष्टी भविष्यात श्रीमंतीपणा कायम राखण्यासाठी सहाय्यभूत ठरतात. ते श्रीमंतीचा देखावा करत नाहीत.रजनीकांत ऑफ स्क्रीन साधा धोती-कुर्ता नेसतात.
यातून आपणही काही गोष्टी शिकायला हव्यात. कपड्यांवर 3 ते 5 टक्क्यांपर्यंत खर्च करावेत. सुट्ट्यांवरदेखील 5 टक्के आणि खाण्या-पिण्यावर 15 टक्के खर्च करावेत. अशा एसेट्समध्ये गुंतवणूक करावी, ज्यामुळे तुमच्या संपत्तीमध्ये वाढ व्हावी.संपत्तीचे मूल्य घटवणार्या वस्तू जशा की कपडे,वाहने आदींमध्ये गुंतवणूक करण्यापासून स्वत:ला वाचवा. जीवनात दिखाऊपणा करण्यापासून स्वत:ला दूर सारा. लक्ष्याप्रति समर्पित राहण्याचा प्रयत्न करा.
3. ते बचत पहिल्यांदा करतात, मग खर्च करतात

     तुम्हाला ज्या वस्तूंची गरज नाही, त्या वस्तू तुम्ही खरेदी करत असाल तर मग तुम्हाला लवकरच अशा वस्तू विकाव्या लागतील की, ज्यांची तुम्हाला खरोखरच खरी गरज आहे. जर तुमचे उत्पन्न कमी असतानाही बचतीची सवय असेल तर तुमचं सुरक्षित भविष्य बनू शकतं.
यातून आपल्याला बचतीची शिकवण मिळते. इमरजन्सीसाठी सहा महिन्याचा मासिक खर्च बचत करायला शिकले पाहिजे. आपल्या गुंतवणुकीचे प्लॅनिंग करायला हवे. दर महिन्याच्या पहिल्या आठवड्यात बँक अकाउंटमधून एसआयपीसाठी रक्कम काढली जायला हवी.ते निश्चित करा.बचतीची सवय विकसित झाल्याने तुमचे भविष्य सुरक्षित राहू शकते.
4. ते अधिक कॅश जवळ ठेवत नाहीत, क्रेडिट कार्डचा वापर करतात
     अमेरिक्तील ऑईलकिंग टी.बून पिकेन्स यांचा असा सल्ला आहे की, तुम्हाला ज्या वस्तू खरेदी करायच्या आहेत, तेवढ्यासाठी कॅश कॅरी करा. बहुतांश श्रीमंत माणसे अधिक कॅश स्वत:जवळ ठेवत नाहीत. त्यापेक्षा ते क्रेडिट कार्डचा अधिक वापर करतात. ते क्रेडिट कार्डचा वापर फारच संयमाने करतात.
यातून आपण क्रेडिट कार्डचा नेहमी  वापर करायला शिकले पाहिजे.यामुळे तुम्ही खर्चावर चांगल्याप्रकारे लक्ष ठेऊ शकता. यामुळे रिवार्डस आणि बेनिफिट्सच्या रुपाने फ्री मनी मिळून जातात.यामुळे चोरांपासून चांगली सुरक्षा मिळू शकते. अधिक रोखड बाळगणे योग्य नव्हे.त्यापासून धोके आहेत.
5. ते डिस्काउंट शोधतात आणि किंमती कमी करून घेतात

     श्रीमंत माणसे पैशाचा योग्य वापर करतात. ते डिस्काउंट सेल,कूपन्स,रिवार्ड आणि लॉयल्टी प्वॉइंट्सच्या मदतीने पैसे वाचवण्याचा प्रयत्न करतात. थोड्या थोड्या डिस्काउंटसमुळे वेळोवेळी बरीच बचत होऊन जाते.यूएस स्टार क्रिस्टन बेल असतील किंवा अजीम प्रेमजी, ते आपल्या एम्प्लॉइजना ऑफिसची लाईटस बंद करायला सांगतात.
यातून आपण लाईट,फोन बील किंवा अन्य बिले भरताना किंवा रेल्वे,विमान तिकिट बूक करताना पेटीएमसारख्या मोबाईल अॅप्सचा वापर करायला शिकले पाहिजे.कारण या गोष्टी कॅशबॅक व डिस्काउंट ऑफर करतात. प्रवासाच्या दरम्यान डिस्काउंट मिळवण्यासाठी nearbuy.com सारख्या डिस्काउंट साईट्स उपयोगात आणायला हव्यात.
6. ते क्वॉलिटीवर अधिक लक्ष देतात
श्रीमंत लोक वस्तू स्वस्त आहेत, म्हणून त्या खरेदी करत नाहीत, तर ते त्याची क्वॉलिटी पाहतात. ते चांगल्या क्वॉलिटीच्या वस्तू विकत घेतात, कारण यामुळे प्रोडक्ट अधिक काळ टिकतात. स्वस्त होम अप्लायंस खरेदी करत असाल तर तुम्हाला मेंटेनन्स व रिपेयर्सवर अधिक खर्च करावे लागेल.
ज्या ज्या वेळेला तुम्ही एखादी वस्तू खरेदी कराल, त्या त्या वेळेला त्याचा उपयोग आणि किंमत यादरम्यान तुलना करा. जर तुम्ही एखादी वस्तू एक-दोन वेळाच वापरणार असाल तर अशी वस्तू खरेदी करू नका.
7. ते चॅरिटी करायला पसंदी देतात
प्रेमजी, शिव नडार आणि बिल गेट्स सारख्या अनेक व्यक्ती आपल्या उत्पन्नातला मोठा हिस्सा चॅरिटीमध्ये दान करतात. श्रीमंत व्यक्तींना माहित आहे की, दान केल्याने त्यांच्या संपत्तीत मोठ्या वेगाने वाढ होते.त्यामुळे अशी माणसे जास्तीत जास्त संपत्ती दान करण्यावर विश्वास ठेवतात.
दान करण्यावर पूर्ण विश्वास ठेवा, पण आपले भविष्यदेखील सुरक्षित करा. ज्या ज्या वेळेला तुम्ही चॅरिटीजना डोनेट करता, त्या त्या वेळेला सेक्शन 80 जीअंतर्गत आयकरमध्ये सूट घ्यायला विसरू नका.


वॉरेन बफेट, बर्कशायर हॅथवेचे  सीईओ आहेत.यांची एकूण संपत्ती 75.6 अब्ज डॉलर इतकी आहे. मात्र ते आजही सामान्य घरातच राहतात, जे त्यांनी 1958 मध्ये 31 हजार 500 डॉलरला विकत घेतले होते. लग्जरी कार,कॉम्प्युटर आणि स्मार्टफोनवर खर्च करत नाहीत.
एन.आर. नारायण मूर्ती हे इन्फोसिसचे सह-संस्थापक आहेत. यांची एकूण संपत्ती 1.8 अब्ज डॉलर इतकी आहे. मात्र आजही ते सामान्य जीवन जगतात. कपडे, खाण्या-पिण्यावर व वाहनांवर अधिक खर्च करत नाहीत. आजदेखील बंगळुरूमध्ये सामान्य घरात राहतात.


फेसबूकचा सह-संस्थापक मार्क झुकरबर्ग याची एकूण संपत्ती 56 अब्ज डॉलर आहे. वायफट खर्च करत नाही. डिझायनर कपडे,चपला-बूट यावर खर्च करत नाही. साधारण असे टी-शर्ट आणि जीन्स वापरतो. 30 हजार डॉलर किंमतीची वॉक्सवॅगन हॅचबॅक चालवतो.

कार्लोस स्लिम हेलू ( मॅक्सिकन बिझनेस टायकून) यांची एकूण संपत्ती 54.5 अब्ज डॉलर आहे. 40 वर्षांपासून एकाच घरात राहतात. लग्जरी कार, कॉम्प्युटर यांचा छंद नाही. घरचं जेवण आवडतं.

रजनीकांत या फिल्मस्टारची संपत्ती 50 लाख डॉलर आहे.डिझायनर कपड्यांचा छंद नाही. सामान्य जीवन जगतात.लग्जरी गाड्या त्यांच्याकडे नाहीत. होंडा सिविक, शेवरलेट तवेरा किंवा टोयोटा इनोवा वापरात आणतात.

मिशेल ओबामा या अमेरिकेचे माजी राष्ट्राध्यक्ष ओबामा यांच्या पत्नी आहेत. यांची संपत्ती 11 लाख डॉलर इतकी आहे. ज्या दुकानात अधिक डिस्काउंट मिळते, तिथून वस्तूंची खरेदी करतात. सेल्स आणि डिस्काउंटच्या मदतीने घरचा खर्च वाचवण्याचा प्रयत्न करतात.

अजीम प्रेमजी विप्रोचे अध्यक्ष आहेत. यांची संपत्ती 14.9 अब्ज डॉलर आहे. इकॉनॉमी क्लासमधून उड्डान करतात. महागड्या हॉटेलमध्ये राहत नाहीत. फोर्ड एस्कॉर्ट आणि टोयोटो कोरोला चालवतात. यांना याहीपेक्षा पायी चालायला किंवा रिक्षातून प्रवास करायला आवडतं.  

गुरुवार, २० जुलै, २०१७

कृषी शिक्षणाची अवस्था चिंताजनक

     भारतीय कृषी संशोधन परिषदेने नुकत्याच जाहीर केलेल्या पहिल्या 25 दर्जेदार कृषी विद्यापीठांच्या यादीत महाराष्ट्रातील चारपैकी एकाही कृषी विद्यापीठाने स्थान मिळवलेले नाही, त्यामुळे आपल्या महाराष्ट्रातील कृषी शिक्षणाच्या गुणवत्तेवर आणि संशोधनावर प्रश्नचिन्ह निर्माण झाले आहे. महाराष्ट्रासारख्या पुरोगामी राज्याला हे नक्कीच भूषणावह नाही.राज्य शासन याकडे साफ दुर्लक्ष करत असल्याचेच यातून दिसत आहे. राज्यातल्या शेतकर्यांना कर्जमाफी देऊन त्यांना काही प्रमाणात दिलासा देणार्या सरकारने कृषी विद्यापीठांमधील प्रश्नांकडे लक्ष देऊन त्याची गुणवत्ता वाढवताना त्याचा थेट शेतकर्याला कसा लाभ होईल, यासाठी प्रयत्न करण्याची गरज आहे.

     राज्यातील कृषी विद्यापीठांचे मानांकन घसरल्याने अनेक प्रश्न निर्माण झाले आहेत. राज्यात डॉ. बाळासाहेब सावंत कोकण कृषी विद्यापीठ(दापोली),वसंतराव नाईक मराठवाडा कृषी विद्यापीठ(परभणी),डॉ.पंजाबराव देशमुख कृषी विद्यापीठ ( अकोला), आणि एकेकाळी दर्जेदार विद्यापीठांमध्ये समावेश असलेले महात्मा फुले कृषी विद्यापीठ (राहुरी) या चारही विद्यापीठांचा दर्जा हा 30 क्रमांकांच्या पुढेच आहे.भारतीय कृषी संशोधन परिषदेने राज्यातल्या चारही कृषी विद्यापीठांची अधिस्वीकृती स्थगित केली आहे. अधिस्वीकृती नाकारणे म्हणजेच आपल्या विद्यापीठांतील कामकाजांचा दर्जा दाखवण्यासारखाच आहे. जाणकारांच्या म्हणण्यानुसार विद्यापीठांमध्ये वर्षानुवर्षे जागा रिक्त ठेवणे आणि खासगी कृषी महाविद्यालयांची संख्या प्रमाणापेक्षा जास्त ठेवल्यामुळेच आपल्या कृषी विद्यापीठांची अधिस्वीकृती नाकारली गेल्याची नामुष्की ओढवली आहे.यामुळे त्यांना दर्जेदार विद्यापीठांच्या क्रमवारीच्या यादीत स्थान मिळालेले नाही.
     कृषी विद्यापीठांच्या कामगिरीच्या असमाधानकारकाला प्रत्यक्षपणे राज्य शासनच जबाबदार आहे, असे म्हटले पाहिजे.वास्तविक शासनाने कृषी शिक्षण व संशोधनाला जितके प्राधान्य द्यायला हवे ते दिलेले नाही. शिवाय इथे राजकीय हेतूने कुलगुरू आणि कृषी शिक्षण परिषद उपाध्यक्षांच्या बदल्या होतात, त्याचबरोबर भरतीमध्ये गुणवत्ता नाकारली जाते, असा आरोप होत आहे. कुलगुरू जर शिस्तीने वागू लागला तर त्यातही कोलदांडा घातला जातो, असाही आरोप होत असल्याने त्यामुळे कसा दर्जा वाढणार आहे. कृषी शिक्षणाची आवस्था चिंताजनक असून राज्य शासनाने वेळीच याकडे लक्ष देण्याची गरज आहे.

चिनी राखीला करा बाय बाय

     बहीण भावाच्या पवित्र बंधनाच्या धाग्याला देशसेवेचा अधिक स्पर्श राहावा,यासाठी यंदा चिनी बनावटीच्या राखीला बाय बाय करा. व्यापारी बांधवांनी या राख्या आपल्या दुकानात विक्रीसाठी ठेवू नये. अलिकडे दिवसेंदिवस चीनच्या कुरापती वाढल्या आहेत. आशिया खंडात आपण बलवान आहोत, या गुर्मित चीन वागत आहे.त्यालादेखील महासत्ता व्हायचे आहे, मात्र त्यांची रीत धाकदपटशा, दहशत यावर अवलंबून आहे. मात्र अशा मुजोरपणावर कुणाला जिंकता येत नाही. भारतानेही त्याच्या गुरगुरण्याला भीक घालू नये. सिक्कीममध्ये बेकायदेशीर घुसखोरी करून प्रदेश बळकवण्याचा प्रयत्न चालला आहे, तो भारताने हाणून पाडायला हवा.करारानुसार इतर देशांना भारताने संरक्षण देण्यात कुचराई करू नये. भारतीय सेना सडेतोडपणे उत्तर द्यायला सज्ज आहे. आपण भारतीय म्हणून सैनिक व देशाच्या पाठीशी उभे राहणे आपले कर्तव्य आहे. ही कर्तव्य भावना समोर ठेवून चीनला धूळ चारण्यासाठी आपणही चिनी बनावटीच्या वस्तूंवर बहिष्कार घालायला हवा. कोणतीही चायनीज वस्तू खरेदी न करण्याचा निर्धार करायला हवा.

     लवकरच रक्षाबंधन हा बहीण-भावाच्या नात्याचा पवित्र सण येतो आहे. या उत्सवात प्रत्येकाने देशी धागा खरेदी करावा. बहीण भावाच्या स्नेहाचा पवित्र उत्सव देशी धागा वापरून अधिक चांगल्या पद्धतीने साजरा करावा. व्यापारी बांधवांनीही याला मोलाची साथ द्यायला हवी. महत्त्वाचे म्हणजे चिनी बनावटीची राखी दिसायला सुंदर व आकर्षक दिसते. परंतु, चीनमधून आलेला कच्चा माल व त्यावर रासायनिक प्रक्रिया झाल्यानंतर सूत,धागे,कागद व पॉलिथीनचा  वापर राखीसाठी केला जातो. शरीराला या वस्तू अपायकारक आहेत. मळमळणे, ओकारी येणे, ताप येणे आदी विविध आजार गतवर्षी लहान मुलांना राखी बांधल्यानंतर झाले असल्याच्या घटना वृत्तपत्रातून वाचण्यात आल्या होत्या. त्यांची बोटे तोंडात गेल्यामुळे असे प्रकार घडले होते. त्यामुळे ही चायनीज बनावट राखी आरोग्यासाठी धोकादायक ठरत आहे. येत्या रक्षाबंधन सणाला देश माझा, मी देशाचा, हे भान ठेवून प्रत्येक भारतीयांनी चिनी बनावटीच्या राख्या खरेदी करू नयेत. व्यापारी बांधवांनीही अशा राख्या दुकानात विक्रीसाठी ठेवू नये.


डॉक्टरांवरील हल्ले चिंताजनक

डॉक्टरांवरील हल्ले चिंताजनक
दैनिक सकाळ दि.२१/०७/2017